|
Kwispelkennis onderwerp 9: hondenhulp.
|
|
Door Timon Jürgens.
|
|
1. Waarom reageert mijn hond niet op de CD met vuurwerk, maar wel op echt vuurwerk?
Een CD zendt elektronische tonen uit, echt vuurwerk niet.
Er zitten hoge tonen in een CD die onnatuurlijk klinken voor een hond.
En die tonen komen uit de boxen, niet van buiten.
Want het geluid van echt vuurwerk komt van buiten.
Dat kan bedreigend zijn voor een hond.
Net als bij de mens wil de ene hond de gordijnen open, en de andere hond de gordijnen dicht.
Denk maar eens aan onweer.
Iemand die bang is voor onweer doet de gordijnen dicht om de flitsen niet te hoeven zien.
Een ander doet juist wel de gordijnen open om de flitsen van onweer te kunnen zien.
Angst is een emotie van het onbekende.
De ene loopt er voor weg, de ander confronteert zichzelf om te weten te komen waar die angst vandaan komt.
Het weglopen of kijken is een natuurlijk gedrag om niet van de angst te sterven.
Er zijn honden die de flitsen machtig mooi vinden.
Maar er zijn ook honden die het machtig mooi vinden om met hun baasje achter de gordijnen te zitten.
Als het baasje thuis is natuurlijk.
Ik kreeg te horen van mensen dat toen ze thuis kwamen, er niets met de hond aan de hand was.
Alleen de buren klaagde zo dat de hond zo huilde en blafte tijdens het vuurwerk.
Wanneer iemand niet thuis is, weet die iemand niet wat er met de hond gebeurt, tijdens het vuurwerk.
Een hond is een beweeglijk dier.
Wanneer er iets is, kiest de hond een plaats om zich veilig te voelen.
In huis is het veilig.
Maar in huis zijn er plaatsen voor de hond waar het nog veiliger is.
Zolang de hond maar weg kan als die er genoeg van heeft.
Dus sluit een hond nooit op.
Dat is bedreigend.
Mocht de hond voor zijn bench gekozen hebben,
laat de bench dan altijd open.
Wij kunnen niet het gevoel van een hond bepalen.
Maar wij kunnen wel aangeven wanneer het goed is, of niet goed is.
Mocht er iets zijn waar de hond genoeg van heeft, kan die in ieder geval weg.
De meeste mensen blijven lekker samen met de hond in de zitkamer genieten van het vuurwerk.
Zolang u zich niet anders gedraagt dan anders, is er niets aan de hand.
Als u voor twaalf uur gaat lopen met de hond, geeft u de hond een kans om te ervaren dat het goed is.
Nu weet ik ook wel dat het vuurwerk vlak na de kerst begint.
Dat is mooi, want zo heeft u een aanloopperiode naar het grote vuurwerk.
Door niets te doen leert uw hond, dat er niets is.
Is de hond toch bang?
Zorg er dan altijd voor dat u er bent voor uw hond.
Het vuurwerk is er nu eenmaal.
Dan kunt u maar beter ontspannen en vrolijk het nieuwe jaar in.
Want dat merkt uw hond ook.
Uw stemming.
Nu waren er ook mensen die hun stereo snoei hard aan zetten met hardrock.
Zo hoorde de hond niets van het vuurwerk.
Nee, maar op oudere leeftijd hoort de hond helemaal niets meer.
En de oren van een hond zijn al zo gevoelig.
Daarom kan een hond ook met de ogen kijken.
Na het aanvoelen, de geur en het geluid ziet de hond wat er gebeurt.
En als een hond het niet wil zien moet het ook goed zijn.
Dus is een CD met vuurwerk in dit geval niet de oplossing.
Een CD ruikt niet naar kruid en een CD geeft geen flitsen zoals het vuurwerk dat doet.
Vanaf de eerste knal tot de laatste knal is er niets en gebeurt er niets.
Dan voelt de hond zich ook niet bedreigd in huis door de herrie en flitsen die van buiten komen.
En wanneer u buiten loopt met de hond, weet de hond dat vuurwerk ons ding is.
Want u reageert niet.
Mocht uw hond overmatig beschermgedrag vertonen door te gaan blaffen, grommen of slepen.
Een hond die reageert uit bescherming en verdediging, doet niets fout.
Blijf ook niet staan.
Elke verandering in uw houding bevestigt het gedrag van uw hond.
Wanneer u zich er mee gaat bemoeien, versterkt u het gedrag van uw hond.
Leer uzelf aan, lekker te genieten en bezig te zijn met uw hond zoals u altijd al gewend bent.
Dan is het vuurwerkfeest zo voorbij.
|
|
2. De witte hond.
Eén van de meest gesteld vragen is:
“Waarom worden honden met een witte vacht altijd aangevallen”?
De vacht van een hond heeft een functie.
Wit is een bedreiging in ons sneeuwvrije klimaat.
Wij bepalen niet de positie van de honden onder elkaar.
Als een hond niets te maken wil hebben met een andere hond, moet daar een goede begeleiding bij zijn om het niet te laten escaleren.
De honden mogen nooit weggehouden worden van elkaar.
Hoe langer het contact tussen honden op zich laat wachten, hoe meer risico u loopt op een gevecht.
En daar zijn de honden echt niet op uit.
Ze willen alleen maar van elkaar leren en met elkaar leren.
Dat heet socialisatie.
Er zijn vele verschillende honden in één territorium.
Binnen is misschien ons domein.
De woonwijk is het domein van de hond.
De tuintjes, de wegen, de hekken, de muren en de veldjes zijn prachtig aangelegd.
Voor een hond is het één groot natuurgebied.
Wij kunnen een hond wel begeleiden met waar die moet lopen.
Maar wij kunnen onmogelijk de andere honden verbieden in hetzelfde straatje te lopen.
|
|
3. De signalen en de grenzen bij een terminale hond.
Hieronder is één van de voorbeelden hoe ik mensen begeleid wanneer ze hun hond, onder begeleiding van een dierenarts, in moeten laten slapen.
Uit overwegingen van de privacy heb wat kleinigheden en de namen veranderd.
Deze mevrouw heeft nog hooguit een maand met haar hond en vroeg mij over de pijngrens.
Medicijnen doen veel, maar er is een grens aan alles.
Ik zet juist dit antwoord op de Kwispelkennis, omdat die grens altijd een strijd blijft voor iedere hondenliefhebber.
Euthanasie went nooit, maar het maakt wel deel uit van het dierenleven.
En het dierenleven zou ik voor geen goud kunnen missen.
Want dan is het pas echt een groot verlies.
Beste Brigit,
Ik vind het heel erg voor jullie dat dit zo moet lopen.
Ik heb veel te maken met mensen, waarvan de hond moet inslapen.
Wat voor mij werkt en ook voor hen die ik ondersteun, is dat het leven van de hond telt.
Niet het verlies.
Jullie hebben jaren lang samen mogen zijn.
Dat neemt niemand meer van jullie af.
Een beter thuis kan een hond zich niet wensen.
En daar gaat het om.
De tijd dat de hond leefde en met u samen mocht zijn.
De signalen.
Wanneer Sasja niet meer gaat eten of drinken, geeft ze zelf aan dat het
zover is.
Ook de manier van uitgaan is een signaal.
Als ze echt niet meer naar buiten wil of in een hoekje gaat liggen.
En daar niet meer vandaan wil.
De pijngrens.
In Sasja’s houding hoeft u helemaal niets waar te nemen van pijn.
Maar dat hebben veel honden die helemaal voor hun baasje gaan.
Haar ogen daarentegen kunnen diep en heel erg naar binnen gekeerd zijn.
Dan zal ze ook de vonken van het leven en de vrolijkheid niet meer uitstralen.
Het is een soort droefheid die ons diep kan raken.
Dat is vaak een signaal dat het zover is.
Dan wil ze alleen blijven leven om uw verdriet. En niet om haar leed.
En dat maakt het zo intens moeilijk voor ons.
Vergeet niet de tijd en de luxe die u had met Sasja.
Maar voor Sasja is de tijd, die zij met u had, meer dan ze had kunnen
wensen.
Anders had ze nooit zo’n sterke band met u opgebouwd.
|
|
Waarschuwing:
Dit is één voorbeeld uit de praktijk van De Hondenluisteraar.
Ik heb het hier over een hondje die door een slopende ziekte in het eindstadium van haar leven is.
In de afgelopen jaren is er nog nooit een ondersteuning of een begeleiding hetzelfde geweest.
Ik haal dit voorbeeld naar voren omdat de pijngrens vaak ter discussie staat.
En ik wil hiermee toch ook een kleine beetje ondersteuning bieden, aan hen die het moeilijk hebben om te moeten beslissen.
Maar uiteindelijk is het de dierenarts die beslist, in overleg met u en met úw toestemming.
|
|
4. Op weg naar beter.
De basis is zonder stres en dwang, met een verfijning van communicatie, de relatie tussen de mens en de hond te verbeteren.
Afhankelijk van de situatie hanteer ik datgene dat van toepassing is in de leefomgeving van de hond en de medebewoners.
Wij willen alles maar steeds sneller doen en steeds sneller hebben.
Maar het is maar de vraag of de hond daarin mee kan gaan.
De hond verandert steeds door de leeftijd en de nieuwe indrukken en de ervaringen.
En dan zijn wij er ook nog.
Daarbinnen wil de hond onderzoeken en ontdekken.
De hond heeft daar de ruimte en tijd voor nodig, binnen onze maatschappij.
Anders slaat de stress, eenzaamheid en onbegrip over op de hond.
Het is zo belangrijk dat wij meer naar de vraag van de hond luisteren.
En de hond niet alleen maar overvragen met wat wij willen.
|
|
|